Witamy na wspólnej stronie PSP 22 oraz PG 2 czyli GZS 2 w Wałbrzychu!Witamy na wspólnej stronie PSP 22 oraz PG 2 czyli GZS 2 w Wałbrzychu!

Patron Publicznej Szkoły Podstawowej nr 22

Patronem Publicznej Szkoły Podstawowej są  Dolnośląscy Gwarkowie.
Według legendy pewien pastuszek pasący bydło wpadł do lisiej jamy, w której znalazł czarne kamienie. Schował je do kieszeni i zabrał do domu, żeby się nimi pochwalić. Gdy mama zobaczyła, że kamienie pobrudziły spodnie i ręce, kazała je chłopcu wyrzucić. Pastuszek wrzucił je do ognia, a te niespodziewanie zapłonęły, dając miłe ciepło. Rodzice zaczęli używać wydobywać kamienie z jamy i palić nimi w piecu. Tak powstała pierwsza wałbrzyski kopalnia. Tyle legenda, a co mówią dokumenty?
Początki eksploatacji węgla kamiennego w rejonie Wałbrzycha datowane są na 1536 rok, a pierwsza wzmianka o istnieniu kopalni pochodzi z 1561 roku i dotyczy kopalni we wsi Biały Kamień. Z 1594 pochodzą informacje o wydobyciu węgla we wsiach Sobięcin, Biały Kamień i Stary Zdrój. Wałbrzyski węgiel był wykorzystywany w Wałbrzychu i okolicznych wsiach i miastach przez kowali, a także do celów opałowych. Niewielkie ilości węgla były wywożone furami do portu w Malczycach i dalej Odrą w inne rejony. Dopiero w drugie j połowie XIX wieku następuje znaczny wzrost wydobycia węgla w związku z jego możliwością transportu linią kolejową utworzoną w 1853 roku i prowadzącą z Wałbrzycha do Wrocławia.
Wydobycie węgla i dysponowanie na miejscu energią spowodowało rozwój innych przemysłów np. ceramiki (budowa słynnych fabryk: Kristera w 1831 i Tielscha w 1845 roku), koksownictwa (pierwsze koksownie w 1766 roku), przemysłu maszynowego (Huta Karol w 1820, fabryka drutu i lin w 1822 roku), włókienniczego (fabryka Albertich z 1818 roku), energetycznego. Przypomnijmy, że większość z tych zakładów powstało w Starym Zdroju.
Wiek XIX przyniósł wałbrzyskim kopalniom prawdziwą rewolucję techniczną. Szerokie zastosowanie pary i elektryczności znacznie usprawniło wydobycie węgla. Pojawiło się również wiele nowoczesnych budowli górniczych. Największy rozkwit wałbrzyskiego górnictwa przypada na przełom XIX i XX wieku. Kopalnie osiągnęły wówczas najwyższy poziom wydobycia, wydajności i zatrudnienia. W ich bezpośrednim sąsiedztwie powstawały koksownie, które przetwarzały znaczną część wydobywanego węgla na koks i szereg półproduktów dla innych gałęzi przemysłu.
W roku 1945 Wałbrzych znalazł się w granicach administracyjnych Polski, a kopalnie zostały przejęte przez polską administrację. Nadal jednak zatrudniano w nich wielu niemieckich specjalistów. Obok nich zatrudniono reemigrantów z Kresów Wschodnich oraz z Francji i Belgii, a także pracowników przybyłych z różnych rejonów Polski.
Na początku lat dziewięćdziesiątych zapadła decyzja o likwidacji wałbrzyskich kopalń ze względu na ich nierentowność. Lata dziewięćdziesiąte to okres likwidacji kopalń. Ostatni wózek z węglem wyjechał na powierzchnię Zakładu Górniczego "Wałbrzych" 29 czerwca 1998 roku, a 17 września 1998 roku zakończono likwidację wyrobisk podziemnych.
Wałbrzych związany był z górnictwem przez pięć długich wieków i był to bardzo ścisły związek, ponieważ dzięki kopalniom Wałbrzych stał się tak dużym, silnie uprzemysłowionym miastem. Ponadto kopalnie miały wpływ na wiele innych dziedzin życia wałbrzyszan, na przykład sport. Od kilkunastu lat wałbrzyskie górnictwo jest tylko częścią historii naszego miasta. Jednak pamięć o nim jest nadal żywa. Świadczy o tym m.in. utworzenie na terenie byłej kopalni „Thorez” Muzeum Przemysłu i Techniki, w którym zgromadzono wiele urządzeń, maszyn i pamiątek po wałbrzyskim górnictwie. Innym przykładem upamiętnienia wałbrzyskich gwarków jest Pomnik Trudu Górniczego usytuowany w centrum miasta. Byli górnicy utworzyli Stowarzyszenie Gwarków KWK Victoria i Kopalń Wałbrzyskich. W kultywowanie pamięci wałbrzyskiego górnictwa wpisała się także nasza szkoła przyjmując imię Gwarków Dolnośląskich.

Według legendy pewien pastuszek pasący bydło wpadł do lisiej jamy, w której znalazł czarne kamienie. Schował je do kieszeni i zabrał do domu, żeby się nimi pochwalić. Gdy mama zobaczyła, że kamienie pobrudziły spodnie i ręce, kazała je chłopcu wyrzucić. Pastuszek wrzucił je do ognia, a te niespodziewanie zapłonęły, dając miłe ciepło. Rodzice zaczęli używać wydobywać kamienie z jamy i palić nimi w piecu. Tak powstała pierwsza wałbrzyski kopalnia. Tyle legenda, a co mówią dokumenty?
Początki eksploatacji węgla kamiennego w rejonie Wałbrzycha datowane są na 1536 rok, a pierwsza wzmianka o istnieniu kopalni pochodzi z 1561 roku i dotyczy kopalni we wsi Biały Kamień. Z 1594 pochodzą informacje o wydobyciu węgla we wsiach Sobięcin, Biały Kamień i Stary Zdrój. Wałbrzyski węgiel był wykorzystywany w Wałbrzychu i okolicznych wsiach i miastach przez kowali, a także do celów opałowych. Niewielkie ilości węgla były wywożone furami do portu w Malczycach i dalej Odrą w inne rejony. Dopiero w drugie j połowie XIX wieku następuje znaczny wzrost wydobycia węgla w związku z jego możliwością transportu linią kolejową utworzoną w 1853 roku i prowadzącą z Wałbrzycha do Wydobycie węgla i dysponowanie na miejscu energią spowodowało rozwój innych przemysłów np. ceramiki (budowa słynnych fabryk: Kristera w 1831 i Tielscha w 1845 roku), koksownictwa (pierwsze koksownie w 1766 roku), przemysłu maszynowego (Huta Karol w 1820, fabryka drutu i lin w 1822 roku), włókienniczego (fabryka Albertich z 1818 roku), energetycznego. Przypomnijmy, że większość z tych zakładów powstało w Starym Zdroju.
Wiek XIX przyniósł wałbrzyskim kopalniom prawdziwą rewolucję techniczną. Szerokie zastosowanie pary i elektryczności znacznie usprawniło wydobycie węgla. Pojawiło się również wiele nowoczesnych budowli górniczych. Największy rozkwit wałbrzyskiego górnictwa przypada na przełom XIX i XX wieku. Kopalnie osiągnęły wówczas najwyższy poziom wydobycia, wydajności i zatrudnienia. W ich bezpośrednim sąsiedztwie powstawały koksownie, które przetwarzały znaczną część wydobywanego węgla na koks i szereg półproduktów dla innych gałęzi przemysłu.
W roku 1945 Wałbrzych znalazł się w granicach administracyjnych Polski, a kopalnie zostały przejęte przez polską administrację. Nadal jednak zatrudniano w nich wielu niemieckich specjalistów. Obok nich zatrudniono reemigrantów z Kresów Wschodnich oraz z Francji i Belgii, a także pracowników przybyłych z różnych rejonów Polski.
Na początku lat dziewięćdziesiątych zapadła decyzja o likwidacji wałbrzyskich kopalń ze względu na ich nierentowność. Lata dziewięćdziesiąte to okres likwidacji kopalń. Ostatni wózek z węglem wyjechał na powierzchnię Zakładu Górniczego "Wałbrzych" 29 czerwca 1998 roku, a 17 września 1998 roku zakończono likwidację wyrobisk podziemnych.
Wałbrzych związany był z górnictwem przez pięć długich wieków i był to bardzo ścisły związek, ponieważ dzięki kopalniom Wałbrzych stał się tak dużym, silnie uprzemysłowionym miastem. Ponadto kopalnie miały wpływ na wiele innych dziedzin życia wałbrzyszan, na przykład sport. Od kilkunastu lat wałbrzyskie górnictwo jest tylko częścią historii naszego miasta. Jednak pamięć o nim jest nadal żywa. Świadczy o tym m.in. utworzenie na terenie byłej kopalni „Thorez” Muzeum Przemysłu i Techniki, w którym zgromadzono wiele urządzeń, maszyn i pamiątek po wałbrzyskim górnictwie. Innym przykładem upamiętnienia wałbrzyskich gwarków jest Pomnik Trudu Górniczego usytuowany w centrum miasta. Byli górnicy utworzyli Stowarzyszenie Gwarków KWK Victoria i Kopalń Wałbrzyskich. W kultywowanie pamięci wałbrzyskiego górnictwa wpisała się także nasza szkoła przyjmując imię Gwarków Dolnośląskich.

 


 


Kopalnia Wałbrzych - rok 1910.

 




Brygada kopalni ”Thorez” – rok 1980.


 




Pomnik trudu górniczego

 



Pani dyrektor w towarzystwie wałbrzyskich gwarków

 


Szczególnymi przyjaciółmi naszej szkoły, na których zawsze możemy liczyć, są: Sławomir Kaczmarek, Jerzy Kosmaty i Grzegorz Zalewski. Był nim również nasz największy przyjaciel, zmarły w 2010 roku, Antoni Malinowski.

 



Sławomir Kaczmarek

 



Jerzy Kosmaty



Grzegorz Zalewski

 



Antoni Malinowski

 


Autorem tekstu jest pan Arkadiusz Łapka